Van monogamie naar meer keuzeruimte: uitdagingen en kansen in het zoeken naar een partner

In Vlaanderen veranderen de normen rond liefde en relaties. Steeds meer mensen experimenteren met alternatieve vormen, maar singles worstelen nog steeds met het kiezen van een partner en het investeren van tijd en energie in duurzame verbindingen.

Ik merk in Vlaanderen een duidelijke evolutie in hoe mensen over liefde en relaties denken. Steeds meer mensen lijken open te staan voor alternatieve relatievormen: open relaties, polyamorie of LAT‑relaties. Zo meldt Gazet van Antwerpen dat 65% van de Vlaamse singles ooit openstaat voor non‑monogame ervaringen.

Toch denk ik dat meer keuze niet automatisch betekent dat het zoeken van een partner makkelijker wordt. Om een duurzame relatie te starten en vol te houden spelen er verschillende aspecten:

• De wens blijft duidelijk: de meerderheid verkiest een betekenisvolle relatie boven definitief single blijven.

• Meer variatie: open relaties en polyamorie worden minder gestigmatiseerd en komen vaker voor.

• Tijd en aandacht zijn schaars: moderne levensstijl, werkdruk en sociale verplichtingen maken het moeilijk om aandacht en energie te investeren, ongeacht het type relatie.

• Beginnen blijft lastig: ondanks apps en digitale tools vinden velen het moeilijk een partner te ontmoeten.

Recente data geven aan dat het voor Vlamingen tegenwoordig moeilijker kan zijn dan vroeger om een partner te vinden (voor gelijk welke relatievorm), ook al staan de tools in de digitale etalage.

• Uit een enquête van Meetic & iVox bleek dat sinds de coronacrisis 27% van de Vlaamse singles vaker online daten, maar dat 3 op de 10 singles ook méér druk voelen om een partner te vinden, juist omdat offline ontmoetingen minder vanzelfsprekend zijn geworden.

• Tegelijkertijd komt in berichtgeving naar voren dat heteromannen zich vaak gefrustreerd voelen: “Een klein percentage mannen krijgt bijna alle aandacht, de rest vecht om de kruimels.”

• Er is ook steeds meer bewijs dat dating apps niet zonder psychologische kost zijn: studies tonen verbanden tussen intensief gebruik en stress, negatief lichaamsbeeld of verminderd zelfvertrouwen, vooral wanneer men herhaaldelijk afwijzing, ghosting of oppervlakkigheid ervaart.

Recente Vlaamse verhalen illustreren dit 'jo‑jo‑effect' bij singles. Op flair.be vind ik:

• Stephanie Coorevits die zegt: “Ik geloof niet in ‘de happy single’. We zijn niet gemaakt om alleen te zijn.”

• en Julie Vranckx die aangeeft dat “je relatiestatus een graadmeter van deze maatschappij lijkt.”

Daar kan Gelukzoeker bij helpen: niet met gegarandeerde matches, maar met begeleiding, reflectie en ondersteuning bij het verduidelijken van verwachtingen, het opbouwen van veerkracht, en het ontwikkelen van vaardigheden om echte verbinding te maken, ongeacht welke relatievorm iemand kiest.

Kortom: keuzevrijheid in relaties is waardevol, maar duurzame verbinding vraagt aandacht, tijd en vaardigheden. Investeren daarin is cruciaal voor meer geluk, in welke vorm dan ook.

Rob Snoeijs